Menu główne

predyspozycje i trening

Gimnastyka artystyczna

jako jedna z niewielu dyscyplin sportowych jest uprawiana przez kobiety, a właściwie dziewczęta. Opanowanie skomplikowanych układów gimnastyki artystycznej wymaga od zawodniczek dużej sprawności ruchowej, koordynacji nerwowo-mieśniowej, zdolności manipulacyjnych, odpowiedniego przygotowania aparatu ruchowego, słuchu muzycznego i poczucia rytmu. Dlatego sport ten łączy wychowanie fizyczne z wychowaniem muzycznym i estetycznym wpływając na organizm dziewcząt, na jego harmonijny rozwój.

Gimnastyka artystyczna kształtuje prawidłową postawę, rozwija szybkość, siłę i wytrzymałość, zwiększa obszerność ruchów w stawach i gibkość kręgosłupa, polepsza koordynację ruchową, doskonali równowagę i skoczność. Dynamiczność ćwiczeń w gimnastyce artystycznej pobudza krążenie krwi, poprawia przemianę materii, sprzyja wzrostowi wytrzymałości. Poza tym rozwija cechy psychiczne, pracowitość, wolę, upór i wytrwałość. Wpływa na rozwój takich czysto kobiecych cech, jak miękkość, gracja i płynność ruchów. Uprawnianie gimnastyki pozwala pozbyć się dziewczętom skrępowania i niezręczności.

Zawodniczka wykonująca układ powinna zaprezentować swoje umiejętności taneczne, mimiczne, rytmiczne, akrobatyczne, a nawet plastyczne, dlatego przedmiotem nauczania gimnastyki artystycznej stała się sztuka wyrazistego ruchu i w tym właśnie tkwi specyfika tej czysto kobiecej dyscypliny sportu. Ćwiczenia gimnastyki artystycznej można podzielić na ćwiczenia bez przyboru i ćwiczenia z przyborami. Bez przyboru to ćwiczenia rytmiczne, prowadzone od najmłodszych lat. Wprowadzają ład, porządek i dyscyplinę, mobilizują do staranności w wykonywaniu ćwiczeń. Służą do wyrobienia poczucia rytmu, zaznajamiają z rozmaitymi środkami wyrazu muzycznego, a także pozwalają na lepsze zrozumienie muzyki i właściwszą jej interpretację. Ćwiczenia z techniki tańca klasycznego to ćwiczenia przy drążku i na środku sali. Ćwiczenia baletowe pomagają prawidłowo utrzymać tułów, ustawić odpowiednio nogi, ułożyć właściwie ręce i głowę, wpływając tym samym na uzyskanie właściwej estetyki i elegancji ruchu niezbędnej w gimnastyce artystycznej. Ćwiczenia z techniki tanecznej stanowią największą grupę ćwiczeń, którą muszą opanować gimnastyczki, by w dalszym szkoleniu móc ją połączyć z manipulacją przyborami. Wzajemne zaś ich połączenie jest podstawowym kryterium oceny ćwiczeń. ćwiczenia te powinny być wykonywane przy udziale całego ciała, w sposób ciągły, na przemian z elementami napięcia i rozluźnienia, ze zdecydowaną dynamiką, amplitudą, szybkością i ekspresją ruchu, w ścisłym połączeniu z muzyką i pracą przyboru. Do ćwiczeń tych zalicza się różnego rodzaju chody, biegi i kroki taneczne, ćwiczenia nóg, ramion i głowy, skłony i fale tułowia, pozy równoważne, obroty, podskoki i skoki. ćwiczenia akrobatyczne do niedawna służyły jako środek w rozwjaniu gibkości i zwinności. Aktualnie w kompozycjach ćwiczeń dopuszcza się następujące grupy elemetnów akrobatycznych, wykonywanych w ścisłym powiązaniu z elementami techniki przyboru: przewroty w przód, w tył lub boczne bez zatrzymania; powolne (nie tempowe) przerzuty w przód, w tył lub bokiem, bez zatrzymania w pionie, na jedną lub dwie ręce, lub na przedramionach, bez przerywania ciągłości ćwiczenia.

 

ORGANIZACJA NABORU DZIEWCZĄT DO SEKCJI

Gimnastyka artystyczna jest dyscyplina wczesnej specjalizacji. Nabór odbywa się wśród 5-7 letnich dziewcząt o określonych warunkach i predyspozycjach psychofizycznych. Najbardziej przydatną cechą w gimnastyce artystycznej jest gibkość we wszystkich jej przejawach - bierna, czynna, maksymalnie rozwinięta gibkość w stawach biodrowych i barkowych oraz kręgosłupa w odcinku piersiowym i lędźwiowym. Uważa się, że bez wrodzonej gibkości nie będzie mistrzyni w tej dyscyplinie. Poza tym dziewczęta trenujące gimnastykę powinny odznaczać się następującymi predyspozycjami:

- wrodzoną skocznością, dobrą koordynacją ruchową, zwinnością, czyli umiejętnością szybkiej zmiany pozycji, szybką możliwością rozwoju cech motorycznych, dobrą adaptacją organizmu do wysiłku, uzdolnieniami z typu szybko uczących się i zapamiętujących ruch (dobra pamięcią ruchową), dobrym słuchem muzycznym i wyczuciem rytmu (muzykalnością), estetyką ruchów (płynnością, lekkością i precyzją), odpowiednią budową somatyczną (proporcjonalnie długie kończyny, smukłe mięśnie, wysokie wysklepienie stopy, smukła sylwetka, wzrost średni lub nieco powyżej przeciętnego), odpowiednią aparycją, odpowiednimi cechami psychicznymi ( stanowczość, upór w dążeniu do celu, panowanie nad sobą, systematyczność w pracy, samokrytycyzm, wyobraźnia, szybkość reagowania i myślenia, umiejętność koncentracji i podzielność uwagi), dobrym stanem zdrowia.

Podczas selekcji wstępnej najistotniejsze są te cechy i właściwości, które uwarunkowane są genetycznie, a zatem nie poddają się lub poddają się jedynie w niewielkim stopniu kształtowaniu w trakcie treningu sportowego. Są to również cechy, których potencjał rozwojowy zależy od indywidualnego - wyjściowego poziomu danej cechy u kandydatki na gimnastyczkę. Do podstawowe kryteriów doboru kandydatek do sekcji należą prawidłowa i smukła budowa ciała (drobna sylwetka) o wąskiej miednicy, długie kończyny dolne i górne, odpowiednie proporcje, wydłużony, a zarazem delikatny układ mięśniowy, wysokie wysklepienie stóp, sprawność motoryczna, uzdolnienia ruchowe, słuch muzyczny, aparycja i wiek metrykalny. Po ocenie wizualnej sprawdza się cechy fizyczne kandydatki (gibkość i skoczność), jej uzdolnienia ruchowo-zręcznościowe (manualne) oraz poczucie rytmu i słuch muzyczny.

 

Test uzdolnień i sprawności do gimnastyki artystycznej

- ocena sylwetki i budowy ciała

- ocena wysklepienia stóp (marsz we wspięciu na palcach)

- ocena ruchomości kręgosłupa (foka)

- ocena gibkości stawów biodrowych (wszystkie szpagaty)

- ocena skoczności (seria podskoków w miejscu)

 

 

 

 

 

Mapa - gdzie trenujemy?